Sinds 2011 werk ik aan een stripboek over de ervaringen van militairen en veteranen uit mijn woonplaats, die tussen 2001 en 2010 in Afghanistan hebben gediend.
Wat maak je mee tijdens een uitzending? Hoe kom je ervan terug. Op deze blog houd ik het proces bij en plaats ik teasers en indrukken van het boek. Uitgavedatum staat nog niet vast maar houdt daarvoor deze blog in de gaten.

woensdag 20 juni 2012

Voorwoord

Van Dongen naar Afghanistan, en terug
Geschreven en geïllustreerd door Jules Calis

Waargebeurde verhalen van militairen en veteranen uit mijn woonplaats, die tussen 2001 en tot op heden in Afghanistan hebben gediend.


Opgedragen aan alle uitgezonden Nederlandse militairen en veteranen en degene die de hoogste prijs hebben betaald.


De titel ‘Van Dongen naar Afghanistan en terug’ heb ik in januari 2012 als werktitel aangenomen voor de weblog, waar ik een gedeelte van de verhalen op publiceer. Al die tijd heb ik nagedacht over een passende titel voor het boek. Om de essentie in één titel te vangen. Beter kan die essentie niet gevangen worden. Je gaat op missie en hetgeen dat je hebt meegemaakt neem je hoe dan ook met je mee in je verdere leven.
Wat doet zo’n uitzending met je als mens? Hoe kom je ervan terug en hoe ga je met je ervaringen om?
De meeste personen die ik heb gesproken zijn over het algemeen leeftijdsgenoten die door extreme situaties zijn gegaan. Maar in veel gevallen, verhalen waarvan ik geen idee had dat Nederlandse militairen dit konden meemaken op uitzending. De verhalen in dit boek hebben nog geen verbinding met elkaar buiten dat de personen Nederlanders (uit Dongen) zijn die naar Afghanistan zijn gestuurd met een missie. Ik geef een indruk van hun belevingen en laat de lezers beleven wat “onze jongens en meiden” hebben meegemaakt. De lezer wordt tegelijkertijd geconfronteerd met de consequenties van de beslissingen van onze democratisch gekozen overheid. Verder geef ik een veelkoppig beeld van een (te) grote realiteit die de missie is geweest.
In de volgende fase zullen er nog meer opmerkelijke verhalen worden toegevoegd. Ik vind het belangrijk dat verhalen verteld worden en dat militairen en veteranen ook erkenning en respect krijgen voor wat ze hebben meegemaakt en doorstaan. Dat is mede de reden dat ik deze verhalen wil vastleggen en het een plaats wil geven in ons midden. Een monument als het ware, alleen dan op papier.

Dit is slechts het begin. Laat dit het einde van de eerste fase en het begin van de tweede fase zijn.

Jules Calis

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen